‘Volg je hart en geniet!’
Met een een ticket voor een heenvlucht, een boeking van twee nachten in een hostel, een rugzak en een werkvisum voor een jaar op zak, vertrok hij naar Australië. Maar een heel klein beetje nerveus (hij was hier zelf verbaasd over)… maar vooral met heel veel goesting vertrok hij het avontuur tegemoet.
En daar sta je dan als ouders bij het vertrek van je oudste zoon voor ‘onbepaalde’ tijd. Enerzijds super-fier en benieuwd naar zijn avonturen, uitkijkend ook om hem te kunnen gaan bezoeken. Eerlijk gezegd ook een tikkeltje jaloers.
En anderzijds is het loslaten natuurlijk… Afscheid kan pijn doen…
Een spiegel ook. Want die tranen en die krop in mijn keel, dat zegt wat over MIJN angst voor gemis, over pijn over een periode die nu als voorbij voelt.
Want: hoe fijn is het niet dat je ‘nodig’ bent? Als partner, moeder, vriend, collega, leidinggevende, medewerker…. Alsof we zonder dat ‘nodig zijn’ geen recht zouden mogen hebben om te zijn.
Ik heb – dankzij de pijn – ingezien dat ik (onbewust weliswaar) mijn recht op bestaan ook had gekoppeld aan mijn moederschap.
Dus ook dàt kunnen loslaten.
Je hebt je bestaansrecht niet te zoeken bij een ander, nee, zelfs niet bij je kinderen.
En ook niet in je werk, in drukte, in altijd maar bezig zijn.
Dat betekent niet dat je niet nodig mag zijn, niets mag betekenen voor die ander. Het is eerder waar je – intern – je eigenwaarde aan vasthangt.
Je mag gewoon ‘zijn’… dat is je geboorterecht. Als een stukje van de wereld, een stukje van het leven.
Maak er een mooi stukje van… Mét alle emoties erbij.
Zin om het hier over te hebben samen, over persoonlijk inzicht en groei? Contacteer me gerust voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek: https://kato-o.be/gratis-intake/
En oh ja, wil jij in de waan van het leven – ook op de moeilijke momenten – kunnen ontspannen? Deze donderdag starten de relaxatiesessies in Eppegem, er zijn nog een paar plekjes: https://wordpress.com/page/kato-o.be/3838
Liefs,
Katrien 🤸
P.S.1 De foto is een uurtje na het uitzwaaien genomen. We stopten op een mooie plek in de natuur. Want die is helend. En zo blijf ik ook groeien…. Hoe doe jij dat?
P.S. 2 Voorlopig ben ik niet meer op Facebook. Dus als je mijn blog wil blijven lezen en je deed dat via Facebook, dan abonneer je je beter via mijn website. Dat kan gewoon door je mailadres hieronder op te geven.