(naar Jeff Foster – via Puur in contact Praktijk voor bewustvorming)
Ik heb wonderen zien gebeuren, wanneer mensen gewoon de waarheid vertellen.
Niet de ‘mooie’ waarheid.
Niet de waarheid die tracht te behagen of te troosten.
Maar de wilde waarheid. De rauwe waarheid.
De ongemakkelijke waarheid.
De tantrische waarheid.
De ‘harde’ waarheid.
De waarheid die je niet durft te vertellen.
De vreselijke waarheid over jezelf die je verbergt om anderen te ‘beschermen’.
Om te voorkomen dat je ‘te veel’ bent.
Om te voorkomen dat je wordt beschaamd en afgewezen.
Om niet gezien te worden.
De waarheid van je diepste gevoelens:
De woede die je hebt verborgen, beheerst, over hebt geplakt.
De verschrikkingen die je niet wilt uitspreken.
De seksuele driften die je probeert te verdoven.
De primaire verlangens die je niet kunt uiten.
Eindelijk vallen de verdedigingen uiteen,
en dit ‘onveilige’ materiaal komt naar voren
van diep in het onbewuste.
Je kunt het niet meer tegenhouden.
Het beeld van de ‘brave jongen’ of ‘aardige meid’ verdwijnt.
De ‘perfecte’, de ‘degene die alles heeft bedacht’, de ‘geëvolueerde’, deze beelden branden.
Je trilt, je zweet, je komt bijna overgeven,
je denkt dat je eraan zou kunnen sterven,
maar eindelijk vertel je de verdomde waarheid
de waarheid waar je je diep voor schaamt.
Niet de abstracte waarheid.
Niet de ‘spirituele’ waarheid.
Geen zorgvuldig geformuleerde waarheid die bedoeld is om aanstoot te voorkomen.
Geen netjes verpakte waarheid.
Maar een rommelige, vurige, slordige menselijke waarheid.
Een bloedige, gepassioneerde, provocerende, sensuele, ongetemde en onverbloemde sterfelijke waarheid.
Een wankele, plakkerige, zweterige, kwetsbare waarheid.
De waarheid over hoe je je voelt.
De waarheid waardoor een andere persoon je in het rauwe ziet.
De waarheid die je naar adem snakt.
De waarheid die je hart doet bonzen.
Dit is de waarheid die je zal bevrijden.
Denk eens aan de enorme hoeveelheden energie die het nodig heeft om onze wilde dierlijke te onderdrukken, onze wilde natuur verdoven, onze woede onderdrukken, tranen en terreur, een vals beeld handhaaft en doen alsof je ‘oké’ bent.
Denk aan alle spanning die we in het lichaam hebben, en de schade die het aanricht aan ons immuunsysteem, als we in angst leven om eruit te komen.
Neem het risico je waarheid te vertellen.
De waarheid die je niet durft te vertellen.
De waarheid waar je bang voor bent, zal de wereld doen draaien.
Zoek een veilig persoon – een vriend, een therapeut, een hulpverlener, jezelf – en laat ze binnen.
Laat ze je vasthouden terwijl je instort.
Laat ze van je houden terwijl je huilt, woedt, beven van angst, en over het algemeen een puinhoop maken.
Vertel iemand je verdomde waarheid – het kan je leven redden, je van binnenuit genezen en je verbinden met de mensheid op manieren die je je nooit had kunnen voorstellen …
Liefs, Katrien
P.S. Je bent welkom hier, met jouw waarheid. Ik luister – zonder oordeel. Kennismaken?