Ken je dat, dat je ergens pijn hebt, of het nu fysieke pijn is of emotionele pijn, en het overheerst alles. De pijn moet weg, het blokkeert je, je kan aan niets anders denken!
Maar wat als je de pijn nu eens helemaal zou aanvaarden? Je neemt even de tijd, en gaat met al je aandacht naar de pijn, je laat het er zijn, je ademt er naar toe.
Sinds (en als, want dat gebeurt zeker niet elke keer) ik zo met pijn omga, merk ik dat er drie dingen kunnen gebeuren:
- De pijn gaat na een tijdje vanzelf weg, alsof de boodschap gegeven is (en dat gaat soms gepaard met een duidelijk inzicht wat mijn gevoel me wil laten weten of herinneren).
- Of de pijn blijft maar ik kan zien dat het maar een klein deeltje van mij is dat pijn voelt, en de rest van mijn zijn is helemaal ok.
- Of de pijn laat me toe iets te (her)voelen dat ik lang heb weggestopt en het voelen geeft nadien een bevrijdend gevoel. Alsof er een blokkade weg is.
Voor elk van deze effecten is het me nu duidelijk: door te accepteren wat er is, komt er (uiteindelijk) rust. Een rust van ‘ik ben helemaal ok, met wat er is.’ En soms inzicht als surplus.
In Sanskriet / yoga is dat ‘Sat Nam’ (ik ben de waarheid). Dat wat is, is. Wat is, heeft een bedoeling, geeft een groeikans, …. anders zou het er niet zijn.
Misschien klinkt dat vreemd? Misschien wil je graag kunnen evolueren naar die staat van ‘Sat Nam’ of wil je weten wat jouw pijn of moeilijkheden je komen zeggen?
En als je dit niet alleen wil doen: je bent hier heel welkom.
Veel liefs,
Katrien 🤸✨
KatoO – Leef en ontspan vanuit je eigen kern
