emoties, Uncategorized

Een agressieve reactie


De eerste dag van onze skivakantie met het gezin.


Ik glij van de piste, samen met manlief en de jongste zoon, als plots een man van zijn pad afwijkt met een jonge vrouw in zijn kielzog. Ik ben te dicht om te kunnen uitwijken, rem af en mik om net tussen hen door te skiën. Maar mijn ski’s en de hare raken elkaar. Ook een andere skiër komt blijkbaar in contact – maar dat heb ik zelf niet gezien want de man die vooraan skiet (blijkbaar een privé skileraar) reageert in een flits, grijpt mij stevig vast en begint te schelden.
Ik schrik en sta (of eerder: hang in zijn greep) er perplex bij. Ik vraag hem om mij los te laten en mij niet meer aan te raken.
Zijn agressie is groot: in de greep (ik kan me dus echt niet lostrekken) en in zijn taal. Ik argumenteer dat ik de kans zelfs niet heb gehad om te stoppen, dat het een ongeluk is, dat er gelukkig niets erg gebeurd is maar hij luistert niet en blijft schelden. Mijn man en zoon komen tussen en eigenlijk helpt dat niet. Ik draai me met mijn hoofd naar het meisje toe die met grote ogen staat te kijken naar de situatie. Ik excuseer me bij haar (terwijl ik nog steeds in die houdgreep zit) en vraag of ze ok is. Maar dat alles gaat aan de man voorbij.
Om het verhaal kort te maken kan ik me pas losrukken wanneer hij zijn greep even lost omdat hij zich op mijn zoon focust die tussenbeide wil komen.
We skiën snel weg, een vlucht: ik ben bang dat het tot fysieke agressie zou komen met ‘mijn mannen’ maar gelukkig blijft de skileraar bij zijn leerling.

Tot zover het voorval. Het maakte op ons alle drie serieuze indruk.

Maar waarom vertel ik hierover?
Ik heb geleerd dat een gebeurtenis en mijn reactie erop me altijd nog iets te leren, te brengen heeft. Het leven geeft ons zo onze lessen. Maar welke les zat hier voor mij in?

Ik heb mijn leven lang meestal als volgt op triggers gereageerd: door meegaand te zijn, begrip te tonen, flexibel te zijn, te pleasen, de ‘schuld’ bij mezelf te zoeken, nog meer aan te passen… en dat heeft me misschien wel één en ander opgeleverd maar anderzijds had ik er in mijn volwassen leven ook veel last van. Want dat pleasen en aanpassen maakte dat ik vergat wat ik zelf wilde, maakte dat ik mijn eigen plek onvoldoende innam, zelden kwaad werd en dat ik me niet voldoende gezien en gehoord voelde. Ik wilde hier verandering in en laat me hiervoor begeleiden. Sommige dingen kan je nu eenmaal niet in je eentje ‘oplossen’, ook niet als je coach bent.
Je zou dus kunnen zeggen dat ik een ‘herstellende people-pleaser’ ben (de credits voor deze term gaan naar Barbara Van Uyttendaele van #Tikhodza).

Terug naar het voorval op vakantie… Het ging er te heftig aan toe om in mijn oude symptomen te schieten (bemiddelen en aanpassen gaat niet als je in een houdgreep zit en iemand onafgebroken op je staat te roepen). Ik schoot eerst in ‘flight’-reactie (een natuurlijke reactie op stress) maar ik kon niet vluchten. Ik schoot nadien in ‘fight’-reactie en kon het uiteraard niet fysiek halen dus deed ik dat verbaal. Ik werd woedend. Ik heb ge-eist dat hij mij los zou laten, dat hij me niet meer zou aanraken. Ik heb dat niet rustig gezegd, ik heb het geroepen en gegild. Ik heb gewrongen en terug geduwd. Ik voelde pakken energie in mijn armen en schouders (maar had onvoldoende kracht).
Toen ik me dan toch losgetrokken had, ben ik weg ge-raced, ondanks de vermoeidheid in mijn benen en de grote hopen sneeuw op de piste.
Stress gaf me de kracht en de juiste ‘overlevings’-reflexen. Bv; het bloed dat stroomde naar de juiste plekken (armen en schouders voor ‘fight’ en benen voor ‘flight’).

De agressie van die man zelf was een stressreactie van ‘fight’. Voor mij is het duidelijk dat hij al op een punt was dat hij maar een druppeltje meer nodig had om te ontploffen. Zijn frustratie en agressie waren totaal niet in verhouding met dit voorval. Niemand was gewond, het was slechts een aanraking van materieel. Dus was het ook afreageren wat hij deed.

En dit voorval doet me dus ook denken… Hoe dikwijls gebeurt het niet dat mensen totaal overreageren? Omdat er al zoveel emotie onder de oppervlakte zit, ingehouden emotie die dan – op een moment dat de druppel de emmer doet overlopen – plots verkookt en een overreactie geeft. Onze wereld is vol prikkels en we hebben geleerd dat we rustig dienen te blijven, begripvol dienen te zijn,… en houden ons in. We ervaren de fysieke, emotionele, mentale en omgevingsreacties van stress maar we geven te weinig aandacht aan recuperatie en aan afreageren op een gezonde en veilige manier. We hebben dat niet geleerd met alle gevolgen van dien op onze samenleving. Er wordt afgereageerd op andere mensen, rechtstreeks of achter de rug. Terwijl wat inzicht en reflectie pas kan komen nadat de stress weg is.

Doen we dat allemaal niet soms eens? Uitvallen tegen iemand ‘buiten proportie’? Een snak en een snauw? Meestal tegen iemand die ons nauw aan het hart ligt. En uiteraard pleit ik niet voor agressie tegen mensen. Maar ik besef wel dat ik me soms ook verbaal afreageer op mijn man bijvoorbeeld. Dus afreageren na het stress-moment zelf en op een ‘propere’ manier is echt een noodzaak.

Wat heb ik gedaan na het voorval en na het ‘wegvluchten’ van die situatie? We zijn even iets gaan drinken, hebben erover geventileerd bij elkaar (ontladen – sociaal en mentaal), hebben onze armen letterlijk uitgeschud (ontladen – fysiek), we hebben geroepen en we hebben gelachen (ontladen – emotioneel en sociaal). En daarna genoten van ons broodje en drankje en de prachtige bergen rondom ons (recupereren).

En dat is wat ik mensen ook leer in stress- en Burn-Out coaching. Inzicht in hun stressniveau, uitleg over alle fysieke, mentale, sociale en emotionele symptomen van acute en chronische stress zodat het herkenbaar is en ze weten dat het heel menselijk is. Samen met hen te kijken hoe ze kunnen recupereren van (acute en chronische) stress, wat voor hen werkt. En dat er soms ook ontlading nodig is voor er ontspanning kan zijn.
In de eerste fase is het heel veel van dat, nadien werken we op zelfinzicht en -kennis en kunnen ze keuzes gaan maken voor de toekomst. Aanpassingen gaan doen waar zij dat willen.
Zo wordt een opstapeling van toxische stress een kans om een betere versie van je-zelf te worden. Want het leven geeft je zo zijn spiegels…

En jij? Hoe reageer jij je af bij emoties en bij stress? En hoe recupereer je nadien? Heb je daar nog voor? Of laat je het zitten, onderhuids, met alle gevolgen vandien?
Heb je hier hulp bij nodig? Voor het een keer uitbarst op een moment en plek dat het niet past, of helemaal buiten proportie? Welkom. Plan gerust eens een vrijblijvende babbel in (link hierboven in het menu).

Tussen haakjes:

  • De andere man die betrokken was bij de ‘botsing’ is blijkbaar (ik heb dat zelf niet gezien) weggevlucht. Ook een reactie op stress….
  • En bij de jongedame was er een ‘freeze’-reactie: ze stond werkelijk sprakeloos en bewegingsloos te kijken naar wat er gebeurde.

En tot slot: we hebben echt nog een heel leuke vakantie gehad hoor. En toch, is het voorval nog een tijdje ‘in mijn systeem’ blijven hangen, alsof ik de verbinding met mezelf een beetje ‘kwijt’ was, een gevoel van apathie.
Wat is het verband met dit voorval?
Niet zo makkelijk om dat te kunnen zien, ik worstel er nog mee en het zal dus een thema zijn bij mijn volgende bezoek aan mijn coach/therapeut. Want soms heb je echt iemand nodig om je blinde vlekken te kunnen zien. Ook daarvoor: welkom!

De credits voor wat ik leerde over ‘afreageren’ bij stress gaan naar Joke en Jurgen, de trainers van ‘Stress en Burn-out coachingbij Your Coach in Gent.
De credits voor de foto bij de posts gaan naar Gerd Altmann (via Pixabay).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s