Ook als coach, zeker als coach!
Ik krijg al wel eens de vraag hoe dat met mij gaat als ik aan het coachen ben en verhalen hoor over ‘de miserie’ van anderen. En, ik moet eerlijk zeggen dat ik daar meestal geen last van heb… Dankzij coaching komt er inzicht bij mensen en verandert de ‘shit’ in mest waar mooie bloemekes uit groeien… En soms blijkt de ‘shit’ zelfs helemaal geen ‘shit’ te zijn. Daaraan kunnen bijdragen, dat geeft mij dus juist energie. Het leven geeft gewoon de spiegels waaruit we kunnen groeien…
Maar af en toe kruipt een sessie toch wel onder mijn huid (en geeft dat me aan waar ik te groeien heb):
Een winterochtend, er zijn twee mensen in mijn praktijk. Mijn cliënt heeft haar partner mee gevraagd zodat hij ook kan begrijpen hoe het is in de beleefwereld van toxische stress, over de gevolgen daarvan op je brein en lichaam en over de nood aan rust… Dat brengt meestal veel helderheid, begrip en ondersteuning als je zo onder stress lijdt.
Deze keer is er naast de helderheid en het begrip, echter geen verbinding. Er is wel inzicht en erkenning maar ook het gevoel dat dit een kruispunt is, voor hen als koppel. Mogelijks zelfs een eindpunt.
We ronden af in stilte. We nemen afscheid terwijl er geen opluchting, voorstel, noch oplossing is…
Wanneer ik de keer de deur sluit achter hen en ze elk in hun eigen wagen stappen, word ik overmand door emoties.
En dan – als een cadeautje – komt mijn agenda plots vrij voor de rest van die dag. Ik trek mijn wandelschoenen aan en ga de natuur in. Vertragen, voelen, stappen, onderzoeken. Wat is dit gevoel waarmee ik bleef hangen na de sessie? Van waar komt dit? Voel ik ‘dit’ omdat ik de oplossing niet kan vinden, niet kan bieden, niet ken? Welke emoties spelen hier? Ik voel onmacht en verdriet.
1/ Met die onmacht kan ik iets: ‘Ik hoef de oplossing niet te brengen, die hebben mensen zelf te zoeken en ik kan er hen alleen maar in ondersteunen’.
Ik ben iemand die altijd heb willen begrijpen, weten, kunnen, kennen, oplossen (één van mijn overlevingsstrategieën). Ok, check, dat ken en herken ik al van mezelf. Ik kan dit ook omarmen en loslaten.
2/ Maar er is ook verdriet. Dit raakt me. Waarom en voor wat? Ik kan er niet helemaal bij. Wat wordt er getriggerd? Is het een pijn van mij?
En ik kom er niet uit, niet mentaal … Het zit vast… dus ik wandel verder, terug in beweging. En plots zie ik het: ‘Het is helemaal ok zoals het nu is. Ik ben ok, ik sta stevig, ik mag dit ook gewoon voelen en hoef niet altijd te weten waarom. Ik kan dit gewoon beleven en voelen, én ik kan dit aan.’ Ik zet mijn voeten extra stevig op de grond. Er komt een liedje in mijn hoofd (zo gaat dat dan bij mij 😉): ‘Let it be, let it be….’. Ik beluister het op mijn smartphone (dank u wel, Spotify) terwijl ik mijn wandeling verleng. De traantjes mogen even stromen… zonder weten waarom en dat is helemaal ok!
Een paar minuten later voel ik al speelsheid in me opkomen. Ik laat het los, let it be… Ik voel de stevigheid in mij.
‘And when the broken hearted people living in the world agree
there will be an answer, let it be.
For thought they may be parted, there is still a chance that they will see.
There will be an answer, let it be’
Words of wisdom: wijs gefluisterd van die Beatles. 😉
Tussen haakjes: de speelsheid kwam bij een ander liedje, eentje van John Lennon met zijn Yoko:
‘Who in the hell ‘d you think you are? A superstar? Well, right you are!
Well, we all shine on. Like the moon and the stars and the sun.
Why on earth are we here? Surely not to live in pain and fear. ‘ 🤸 🤸 🤸
Samengevat?
- Ook ik heb telkens weer mijn shit op te kuisen. Opmerken, invoelen, onderzoeken en loslaten. Ook als coach, ZEKER als coach! En dat betekent niet dat ik altijd alles moet weten en begrijpen. Soms is het gewoon: let it be!
- Zin om je shit aan te pakken, los te laten of er bloemekes op te laten groeien? Mentaal én fysiek? Welkom bij een coach die zijn eigen shit opkuist. www.kato-o.be/gratis-intake/
Liefs, Katrien 🤸
P.S. Wat kan jij hier nog mee?
1/ Kies een coach of therapeut die zijn eigen shit steeds opkuist.
2/ Speelt er iets op? Iets dat je raakt?
* Neem – zodra je kan – even de tijd en onderzoek het. Doorvoel het. Zie vanwaar het komt en eer dat eerst. Ja, eer het.
* En zie je het niet? Ook dat is ok.
* Kom dan met je aandacht steeds terug naar je stevigheid, ook als je het even niet weet. Naar daar in je lijf waar je je geaard voelt.
* En dan: laat het los. Let it be!
Inspiratie in je inbox?